Minister Piechota tńczy z Grażyną Brodzińską

2004.06.05 Nasza Polonia

Nawet dla najbardziej wytrawnych kucharzy nie byłoby łatwym zadaniem skomponowanie menu, obejmującego dania 25 państw, a cóż dopiero mówić o menu, któremu przypatrywać się miała - i z którego korzystać miała (przez swoich przedstawicieli) - niemal cała Europa! A jednak udało się to cudotwórcom kuchni w Warszawie, którzy takim zestawem dań obdarowali uczestników "Pierwszego Dorocznego Balu Europejskiego w Hotelu Marriott" w dniu 29 maja. Bal zorganizował Andrzej Jonas, redaktor naczelny najpopularniejszego anglojęzycznego tygodnika w Polsce, "The Warsaw Voice".

Powiedzmy więc, że w menu znalazły się (dla przykładu): mus z wędzonego łososia z Danii, białe szparagi z Holandii i zielone z Luksemburga, śródziemnomorskie zioła z Grecji, opiekana bagietka z Francji (oczywiście!), jagody z Czarnolasu - nie tego od Jana Kochanowskiego, ale tego z Niemiec czyli ze Schwarzwaldu - z Polski zaś - pieczona kaczka z majerankiem. Osobno muszę wspomnieć o Malcie, ponieważ to dzięki pani konsul honorowej tego państwa, Krystynie Mikulance, w ogóle na ten bal się dostałem. Malta była reprezentowana w menu przez cytrynę w cytrynowym sorbecie (z kroplami wódki z Finlandii). Nota bene, przy naszym stoliku siedziała piękna pani dyrektor do spraw Public Relations polskiego oddziału firmy farmaceutycznej GlaxoSmithKline (tak się to pisze - razem) o szczególnie miłym dla mnie nazwisku...Zygmunt, Aldona Zygmunt.

Sprawa wódki z Finlandii prowadzi mnie do nowatorskiego zwyczaju "z udziałem'' alkoholi mocnych. Wina - białe i czerwone - serwowane były w ramach kolacji, natomiast każdy ambasador państwa "starego" (Piętnastki) i "nowego" (Dziesiątki) został zobowiązany do przyniesienia dużej butelki (mogły być dwie) krajowego alkoholu mocnego (konsul Mikulanka zaofiarowała dwa mocne likiery maltańskie: "Bajtra" i "Madlien"). Alkohole te posłużyły zbożnemu celowi: stworzeniu sytuacji, w której "wszyscy wszystkim" nalewali po niewielkim kieliszku swojego alkoholu, dla pogłębienia i tak dobrego nastroju. Udało się! Ale udało się także dlatego, że wspaniały koncert pieśni i piosenek operetkowych i musicalowych dała Grażyna Brodzińska. Apogeum tego koncertu nadeszło wówczas, gdy - w czasie wykonywania piosenki z "My Fair Lady'' "Przetańczyć całą noc" - do tańca poprosił panią Grażynę minister Janusz Piechota.

Wówczas sala odpowiedziała tak, jak się kiedyś pisało o reakcji na przemówienia Stalina - "burzliwymi oklaskami przechodzącymi w owację". Z tym że akurat tutaj - owacja nastąpiła na samym początku i trwała do końca tego historycznego. super-europejskiego, tańca.

Grand Prix im. Marii Fołtyn '

W styczniu święciliśmy uroczyście 80-lecie Marii Fołtyn w Studio Radiowym im.Witolda Lutosławskiego w budynku Telewizji Polskiej, godzi się więc na przełomie maja i czerwca zapytać, skąd bierze ona tyle siły, żeby zorganizować już Piąty Międzynarodowy Konkurs Wokalny im. Stanisława Moniuszki w Teatrze Wielkim-Operze Narodowej ? Przecież to ogromne przedsięwzięcie nie tylko artystyczne, ale i logistyczne. Na konkurs przybyła rekordowa liczba uczestników z 17 krajów. I choć Pani Maria ma pewną grupę ludzi, którzy jej pomagają, to przecież ona musi wszystko "trzymać w garści". Słusznie więc została uhonorowana ufundowaniem nagrody Grand Prix im. Marii Fołtyn (w wysokości 12 tysięcy dolarów), którą otrzymał Władymyr Moroz, znakomity baryton z Białorusi - rozdanie nagród nastąpiło na Koncercie Laureatów 22 maja. Jakkolwiek względy polityczne nie odgrywały roli w decyzjach jury, to jednak w kuluarach komentowano przyznanie tej nagrody jako "szczęśliwy przypadek, że uznany został talent z kraju, który już od dłuższego czasu przez wielu ważnych ludzi w Polsce traktowany jest jako marginalny".

Rewelacją konkursu była laureatka pierwszej nagrody (w głosach kobiecych), piękna mulatka z USA Lorraine Hinds (sopran). Zaśpiewała ona arię i gawot z III aktu opery "Manon" Masseneta, a słuchając jej, myśleć trzeba było o losach Manon, pięknej i eleganckiej Francuzki, białej kobiety, skazanej na wygnanie do Luizjany, do której przecież przywożono czarne niewolnice z Afryki. Skala glosu Lorraine Hinds była doprawdy urzekająca. Dziwne więc, że doskonała para recenzentów "Trybuny", Teresa Grabowska i Józef Kański, w swej krytycznej ocenie Konkursu i Koncertu Laureatów, w ogóle jej nie wymieniła.

"Marszałek Piłsudski" w nowej roli

Podobnie pięknie jak Lorraine Hinds - ale w tym przypadku bez najmniejszych aluzji historycznych dotyczących Afryki czy Ameryki - śpiewała Magdalena Idzik 31 maja w wielkim widowisku pt. "Z Wyspiańskiego - Wyzwolona" (w sensie Polski wyzwolonej duchowo w czasach zaborów). Widowisko to, wyreżyserowane przez Janusza Zakrzeńskiego, genialnego odtwórcę Marszałka Piłsudskiego w rolach teatralnych i filmowych, który też był wspaniałym narratorem widowiska, zaprezentowane zostało w podziemiach kościoła św. Michala Archanioła w Warszawie dzięki energicznej pani Burmistrz Dzielnicy Mokotów, Ewie Węgłowskiej, z aktywną pomocą parafii kościoła. Pani Magdalena Idzik zaśpiewała arię z opery "Hrabina" i nieśmiertelną "Prząśniczkę" Stanisława Moniuszki.

Janusz Zakrzeński, zapowiadając widowisko, powiedział, że niektóre teksty recytował na początku lat 1960-ych, "wówczas gdy, jak wiadomo, obowiązywała cenzura, która skreślała wielokrotnie Jezusa, Marię i inne odniesienia". Ale, szczerze powiedziawszy, cenzurze się nie dziwię, ponieważ pan Janusz tak sugestywnie wygłaszał teksty patriotyczne - wprawdzie pełne potępienia zaboru CARSKIEGO i wzywające do walk z CAREM - że ówczesna publiczność gotowa była natychmiast z teatru wyjść na ulicę i rozprawić się z dominacją RADZIECKĄ. W tekstach obecnych, już bez cenzury, była też słynna kwestia z "Wesela" Wyspiańskiego "Miałeś chamie zloty róg - Ostał ci się jeno sznur". Tu w rozmowach po spektaklu otwarcie mówiono 0 obecnych "spektaklach" w Sejmie, a niektórzy uważali, że "sznur" zbliża się w Polsce dużymi krokami. Mógłby go nawet przyspieszyć sam Zakrzeński, gdyby ubrał się w mundur Marszałka, wkroczył do Sejmu i rozwiązał go. Ale wówczas byłoby to (Wyspiańskiego) ... WYZWOLENIE.

Duńska seks-niespodzianka szczególnego rodzaju Niesłychane! Prasa doniosła, że wśród krajów, które zakazały wyświetlania filmiku promocyjnego Parlamentu Europejskiego, przedstawiającego dwie nagie piersi i niemowlaka przy nich, znajduje się Dania. Filmik miał uzmysławiać wolność wyboru niemowlaka, czy ssać lewą czy prawą pierś i zawierał stwierdzenie: "Wybierasz od chwili narodzin".

I na to zakaz nałożyła Dania, ta sama Dania, której Folketing (parlament), czerwcu 1969 roku, większością głosów 147 do 25, zalegalizował pornografię. Pozwoliło to nie tylko na to, że Kopenhaga stała się "stolicą porno", ale i na to, że w tejże stolicy, 1 listopada tego samego roku, otwarto w Pałacu Sportu pierwsze w historii świata 6-dniowe Międzynarodowe Targi Seksu.

Była to sensacja nieomal na skalę kuli ziemskiej, zaś amatorzy porno ustawiali się w kolejki liczące setki ludzi. Teraz nikogo to nie dziwi nawet w Polsce, gdzie w Warszawie odbywa się co jakiś czas Międzynarodowy Festiwal i Targi dla Dorosłych Eroticon, w czasie którego bije się rekordy z propos tego, ile jedna dziewczyna może mieć z dziesiątkami czy nawet setkami mężczyzn stosunków. To ostatnie słowo przywołuje na myśl dowcip-autentyk. W Juracie kuracjuszka podrywa kuracjusza. Widzi go któryś raz na molo i mówi: "O, jak się pan dziś ubrał do stosunku". Biedaczka! Chciała powiedzieć "O, jak się pan dziś STOSOWNIE ubrana!".

Zygmunt Broniarek, Warszawa