Mistrz Adam opowiada o kobietach

2004.06.27 Nasza Polonia

Adam Hanuszkiewicz obchodził swoje 80-lecie dokładnie 16 kwietnia (urodził się w 1924 roku), ale uroczystości z tej okazji trwają. Do najciekawszych należy ta, która odbyła się 22 czerwca w Klubie Polskiej Rady Biznesu (prezes Rady Jan Kulczyk, który był na niej obecny; pan Adam powiedział nawet, że właśnie wszedł "ktoś bardzo podobny do prezesa"). Okazją do tej uroczystości była promocja najnowszej książki Mistrza Adama pt. "zbyt duża różnica płci..." (tytuł pisany umyślnie małą literą - Wydawnictwo Do, Warszawa, 2004).

Autor okazał się raz jeszcze gawędziarzem znakomitym, tym bardziej, że potrafi się śmiać z siebie. Mówi na przykład: - Jestem w Heidelbergu, kupuję w kiosku gazetę, a tu podchodzi do mnie pani - jak się okazało Polka - która do mnie z adoracją: Ach, Mistrzu, jak się cieszę, że Pana spotykam, dla mnie Pan, Panie Holoubek, był i jest uosobieniem najlepszych tradycji naszego teatru. Na to ja: - Ależ ja nie jestem Holoubek, ja jestem Hanuszkiewicz. Na co ona:

"A nie mówiłam, że Holoubek" - i poszła.

Czy damy TEŻ krzyczą ?

Pewien spór w rozmowach po opowieściach Pana Adama wywołało jego stwierdzenie o "dziewczątkach". "Takiego dziewczątka dotkniesz i już czujesz się mężczyzną. Takie dziewczątko w dodatku głośno manifestuje swoje ukontentowanie (.......). Natomiast dama z założenia jest powściągliwa w wyrażaniu swoich reakcji i zachowuje się godnie, nawet gdyby ją w głębi duszy roznosiło''.

Niektórzy koneserzy kwestionowali to stwierdzenie, powołując się nie tylko na swe doświadczenia, ale również na cytat, zawarty w książce Mistrza. Co do ich doświadczeń, to oświadczali twardo, że przy PRAWDZIWYM orgazmie, damy krzyczą również. A nawet potrafią wydawać z siebie obscena. A cytat z książki ? Przecież Mistrz Adam powołał się na film Woody Allena pt. "One WSZYSTKIE krzyczą". Czyżby Woody Allen, też jak by nie było koneser, damy wykluczał ?

Przyjęcie u ambasadora z Zatoki

Ambasador Kuwejtu w Polsce, p. Jamal Al-Ghunaim, wydał 21 czerwca w swej rezydencji przyjęcie na cześć p. Abdulrahmana AI-attiy, Sekretarza Generalnego GCC – Gulf Cooperation Council - Rady Współpracy w Zatoce (Perskiej, inaczej Arabskiej). Rada grupuje sześć państw - Kuwejt, Arabię Saudyjską, Bahrain, Katar, Oman i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Nazwy ,,Perska, inaczej Arabska" odegrały poważną rolę w powołaniu Rady do życia, co nastąpiło w maju 1981 roku, ponieważ we wrześniu 1980 roku rozpoczęła się wojna między Iranem (dawną Persją) a Irakiem (państwem arabskim zagrażającym Kuwejtowi), która uświadomiła krajom Zatoki płynące stąd niebezpieczeństwa. Potwierdziła to zresztą w pełni Wojna w Zatoce o Kuwejt 1990/91.

Nie wdawałbym się w te sprawy w "Plotkach...", jak by nie było towarzyskich, gdyby nie śmierć Reagana na początku czerwca. Z tej okazji warto przypomnieć pewną sprawę stosunkowo mało znaną. W skrócie: 4 listopada 1979 roku, zwolennicy ajatollaha Chomeiniego biorą jako zakładników około 90 pracowników ambasady USA w Teheranie. W 1980 roku toczy się w USA walka o prezydenturę między Jimmy Carterem a Reaganem. W październiku tego samego roku, a więc PRZED wyborami prezydenckimi w USA w dniu 4 listopada, tajni wysłannicy Reagana dogadują się w Paryżu z tajnymi wysłannikami Chomeiniego następująco: jeżeli Iran NIE wypuści - powtarzam NIE wypuści - zakładników przed 4 listopada, Amerykanie dostarczą Irańczykom części zamiennych do broni amerykańskiej, którą wcześniej zakupil obalony szach, a przy pomocy której walczą oni przeciwko Irakowi. Rozumowanie Reagana jest bowiem takie: jeżeli Carter nie wyzwoli zakładników, to wybory na pewno przegra.

I tak się dzieje. Reagan wybory wygrywa, po czym dostarcza części zamiennych

Iranowi. W chwili, gdy powstaje Rada Wspólpracy w Zatoce, jej członkowie już o tym wiedzą.

Powstaje tu pytanie: czy Reagan działał Zgodnie z prawem, umawiając się z wrogiem - bo Chomeini był takim - po to by wygrać wybory ? Na to pytanie odpowiedzmy również pytaniem: A czy gdyby Reagan NIE został prezydentem, komunizm w Europie by upadł ? I to tak szybko ? Bo przecież Reagan został prezydentem w styczniu 1981 roku, a komunizm upadł w listopadzie 1989 roku wraz z upadkiem muru berlińskiego, zaledwie w 8 lat później.

Elżbieta II a sprawa polskiej pisowni

A teraz inny temat. Z okazji urodzin królowej Elżbiety II, nowy (od grudnia 2003 roku) ambasador Wielkiej Brytanii, Charles Crawford, wraz z żoną Helen, wydaje 23 czerwca w ogrodach ambasady wielkie przyjęcie. Królowa, przypomnijmy, urodziła się 21 kwietnia (1926), ale - ze względu na kiepską pogodę w Wielkiej Brytanii na wiosnę - obchodzi swe urodziny w lecie, a dokładnie w czerwcu właśnie.

W specjalnym oświadczeniu skierowanym do gości, ambasador Crawford stwierdza, że jest to jego i małżonki PIERWSZE przyjęcie w Warszawie z okazji urodzin królowej.

Przypomina też, że miał okazję uczestniczyć w wizycie państwowej prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego i pani Jolanty Kwaśniewskiej w Londynie w maju b.r. Tu o pewnym wspomnieniu i pewnej korekcie. Królowa Elżbieta II z mężem, djukiem Edynburga, złożyła wizytę państwową w Polsce pod koniec marca 1996 roku. Wówczas na zaproszeniu królowej na jej przyjęcie skierowanym do polskiej pary prezydenckiej, nazwisko pani Kwaśniewskiej wydrukowane było jako "Madame KWASNIEWSKI", ponieważ po angielsku nie uwzględnia się znaków diakrytycznych (ś", "ą" itd.), ani żeńskiego rodzaju nazwiska małżonek W tym roku było inaczej. Na oficjalnym zaproszeniu królowej do Pałacu Buckingham figurowała pisownia "Madame KWASNIEWSKA".

Czy jest tego przyczyna ?

Być może.

Pan Crawford działał w przeszłości w ambasadach brytyjskich w Belgradzie i w Moskwie i był ambasadorem w Bośni i Hercegowinie oraz w Serbii i Czarnogórze. W sierpniu 2003 roku przyjechał do Warszawy uczyć się intensywnie polskiego. Na ogół brytyjskie MSZ daje swoim dyplomatom dziewięć miesięcy na nauczenie się nowego języka, ale ponieważ uznano, że atutem TEGO ambasadora jest znajomość serbskiego oraz podstaw rosyjskiego, na naukę polskiego dostał jedynie jedenaście tygodni. Rezultatem tego był fakt, że w marcu b.r. wygłosił on swe pierwsze przemówienie w Warszawie po polsku przy gorących oklaskach widowni. Ale czy to nie on też sprawił, że nazwisko pani Kwaśniewskiej znalazło się na zaproszeniach w Londynie w formie absolutnie bezbłędnej ?

Zakończmy więc te refleksje sprawami polszczyzny. 21 czerwca odbyła się IV edycja programu promocyjnego - a faktycznie konkursu - pod hasłem "Mistrz Mowy Polskiej" w Teatrze Polskim w Warszawie, który to konkurs odgrywa niezmiernie pozytywną rolę w propagowaniu poprawnej i bogatej polszczyzny.

Jak to zwykle bywa przy okazji podobnych imprez powstał jeden lapsus i jedna niemal olśniewająca - i oczywiście zamierzona - pointa. Jeden z nominatów powiedział, że jest szczęśliwy, iż może wystąpić na scenie Teatru Polskiego, "którego deski DEPTALI najwięksi mistrzowie sceny polskiej". Natomiast jeden z sześciorga laureatów konkursu, Wojciech Mann, obiecując, że będzie się starał być godny nagrody, oświadczył: "I proszę mi wybaczyć, jeżeli mi CÓŚ nie wyjdzie".

Zygmunt Broniarek, Warszawa