W kwietniu 1953 roku Fridzie Kahlo, meksykańskiej malarce, nazywanej przedstawicielką surrealizmu czy realizmu magicznego, zostaje zorganizowana w rodzinnym kraju pierwsza poważna wystawa. W okresie tym artystka nie jest w najlepszym stanie zdrowia. Dlatego nikt nie spodziewa się jej obecności. (...) O ósmej wieczorem, gdy tylko drzwi Galerii Sztuki Współczesnej w stolicy Meksyku otworzyły się dla publiczności, pod gmach podjechała karetka. Fridę, ubraną w ulubiony strój meksykański, zaniesiono na noszach do łoża z baldachimem. (...) Dwustu przyjaciół i wielbicieli jeden po drugim przywitali się z Fridą, po czym utworzyli krąg wokół łoża i wraz z nią śpiewali ballady meksykańskie jeszcze długo po północy.

Czy tak wyglądają dziś wystawy malarstwa, na których bywamy? Raczej nie. Taka forma tej uroczystości jest przede wszystkim zwierciadłem niezwykłej osobowości i bujnego życia artystki, która niestety już odeszła od nas w lipcu 1954 roku. Jej sztuka jednak staje się coraz popularniejsza, a osoba coraz bardziej podziwiana. W jaki sposób przejawia się w jej twórczości magia, która przyciąga tak wielu ?!

Termin realizm magiczny stosowany jest najczęściej w odniesieniu do pewnego prądu w prozie Ameryki Łacińskiej. Za jego przedstawiciela uważa się, np. G.G. Marqueza. Nazwę tą jednak stosuje się również na określenie osobliwego kierunku w dwudziestowiecznym malarstwie, który cechuje się pomieszaniem elementów realistycznych z groteską oraz fantastyką. W celu przedstawienia otaczającej nas rzeczywistości, artyści wykorzystują mity i wierzenia indiańskie, próbując przez to niejednokrotnie odpowiedzieć na pytania o tożsamość kulturową i historyczną własnego kraju.

Styl ten jest bardzo wymagający, drobiazgowy i emanujący tajemniczym nastrojem. Jest również pełen dziwnych kontrastów, zestawień osób i miejsc. Z tego też powodu poprzez narzucający się odbiorcy element niejasności i zaskoczenia, prowokuje go do tworzenia samodzielnych interpretacji.

Taka jest właśnie twórczość słynnej Meksykanki, Fridy Kahlo, która zaczyna tworzyć po tym, gdy staje się w 1925 roku ofiarą tragicznego wypadku. Na autobus, którym wraca ze szkoły, najeżdża trolejbus. Frida w wyniku zderzenia ma pogruchotany kręgosłup i zmiażdżoną miednicę. Ukończenie szkoły i rozpoczęcie studiów staje się dla niej czymś nieosiągalnym. Wówczas w czasie rekonwalescencji po wypadku zaczyna malować. - <Maluję własną rzeczywistość>- mówi. Być może dlatego większość z około dwustu namalowanych obrazów to autoportrety, na których widzimy kobietę o ciemnych oczach, o migdałowym wykroju, z brwiami zrośniętymi w ciągła linię. Uwagę przykuwa przede wszystkim prowokujący, rzucający nieustanne wyzwanie wzrok. Jest on jakby wyciągniętą dłonią, pomostem w dialogu z odbiorcą.

Dwie Fridy 1939

Autoportret z małpami 1943

Drzewo nadziei 1946