Spotkanie w Warszawie - wywiad z Władysławem Pawelcem

 2004.11.23 Nasza Polonia

6 Grudnia 2003 roku w Galerii Six Images w Amsterdamie dbyło się otwarcie ekspozycji Pana Władysława Pawelca, w obecnym momencie już 80-cio letniego staruszka, który z

powodów zdrowotnych niestety nie mógł być obecny na swoim wernisażu.

Jak Pan w takim razie znajdował swoje modelki?

Robiłem to sam, poprzez znajomych, przyjaciół, czasem przypadkowo spotkana osoba na wernisażu, czy na jakiejś imprezie, ja nawiązywałem kontakt. Zwykle dochodziło do jakiegoś spotkania i próbowaliśmy wtedy pozytywnie tą pracę kontynuować dalej, co w większości wypadków się udawało. Muszę dodać, że zawsze byłem bardzo wybredny, stawiałem wysokie wymagania wobec modelki, bo tu między modelką a fotografujacym jest na planie wzajemna zależność, zadaniem fotografa jest inspirować modelkę, ale z drugiej strony dobra modelka inspiruje fotografa. Starałem się dobierać bardziej otwarte i szczere, które opowiadają mi różne historyjki. - Wie Pani, kobieta ma takich dwóch powierników, jednym to jest fryzjer, a drugim to jest fotograf.

Czy utrzymuje Pan kontakt ze swoimi modelkami? Czy odwiedzają Pana?

Tak, tak, co prawda, to już niektóre to są starsze panie, bo pamiętam, że współpracowałem z nimi w latach 70-tych, to już jest szmat czasu. Dzisiaj, to już panie emerytki, albo takie, które się do tego zbliżają.

Ten kalendarzyk, który Pan opublikował w poczatkach lat 80-tych, który wzbudził taką sensację, jak to Pan osobiście wspomina?

No... muszę powiedzieć, że ten kalendarzyk zrobił więcej sensacji i halasu niż się spodziewałem, sprawa wykroczyła echem daleko poza Polskę, tutaj też była dyskusja w gazetach, jedni pisali tak, drudzy inaczej i w radiu też na ten temat się wypowiadano, no ale ja niespodziewałem się, że ten temat podchwycą korespondenci zagraniczni pracujacy w Warszawie i sprawa poszła w świat o tym kalendarzu jako pierwszym za Żelazną Kurtyną.

Zaczęły pisać proszę Pani agencje światowe, wszystkie duże magazyny od Szpigla Szterna, francuskie gazety, amerykańskie, zrobiło to duży rozgłos, nawet mam jeszcze gdzieś stronę z arabskiej gazety z Kuwejtu.

Takiego rozgłosu i reklamy ja bym sobie nigdy nie wykupił za pieniądze które zarabiałem.

Jak wpływała Pana praca na Pańskie życie rodzinne?

Moja żona jest łagodnego usposobienia, więc po prostu starałem się jej wytłumaczyć o co w tym wszystkim chodzi, przyjęła to, że tak powiem z pogodą ducha. Sam z resztą ileś tam razy dawałem jej w rękę aparat i namawiałem żeby próbowała pracować ze mną, kilka razy próbowała, ale stwierdziła, że to jest trudne i żmudne zajęcie i dała sobie spokój.

Ja żonie zawdzięczam to, że stworzyła mi warunki, że mogłem zajmować się moją pracą i to z jakimś skutkiem, wielu innych w mojej sytuacji mogłoby mieć piekło w domu z powodu zazdrosnej partnerki, zresztą proszę Pani mój amerykański album ZOFIA, który wydano w Kaliforni w 1986 bodajże roku, to zadedykowałem żonie, a dedykacja brzmi: Mojej żonie Irenie najbardziej wyrozumiałej kobiecie świata.

A gdyby Pan mogł przekazać wiedzę młodym fotografom, tym którzy zaczynają fotografię erotyczną, co by Pan im polecał, jakie miałby  Pan dla nich rady?

Jeśli ma się do czynienia z kobietami, to właściwa relacja do kobiet. W mojej książce, która się tutaj ukazała w języku polskim, taka w polskim jezyku monografia fotografii aktu, jeden z rozdziałów ja zatytułowałem " Trzymaj ręce na kamerze". Myślę, że to bardzo pomaga jesli ktoś chce poważnie zajmować się tego rodzaju fotografią.

Czy wobrażał by Pan siebie fotografujacego akt męski?

Jak na początku wspomniałem bliższe mi były kobiety niż meżczyźni, może dlatego, że byłem fizycznie bardziej delikatny, zawsze raziła mnie u kolegów ta męska brutalność, czesto agresja, ceniłem sobie bardziej tą łagodność kobiet.

Czy Pan fotografuje w tym momencie życia?

Nie, ja mam poważne problemy ze zdrowiem, to skłoniło mnie żeby zawiesić kamerę na haku, chociaż od czasu do czasu ciągnie mnie jeszcze, wyciągam swojego starego Nikona F3, po prostu tak dla wprawy dla wspomnień, staram się przystrzeliwać strzelbę, jak to się mówi - żeby nie zardzewiała.

Jak Pan jeszcze spędza wolny czas?

Ja nie potrafię żyć bez jakiejś aktywności, staram się być zajęty, nie wiem co to jest nuda, nie zajmuję się liczeniem much na suficie, ja w tej chwili zajęty jestem pisanie wspomnień swoich, sądzę, że mam sporo do powiedzenia o swoim życiu ... wojna, za młodu mieszkałem na Kresach Wschodnich, przeżyłem okupację, później ta kręta i żmudna droga do tej pracy zawodowej, nazwijmy to umownie kariery w tej dziedzinie w której zrobiłem, tak że jest chyba o czym pisać, szkoda by było gdyby to poszło w zapomnienie.

Życzę Panu dużo sukcesu w związku z Pana książką i mam nadzieje, że wkrótce ukaże się na rynku i wszyscy będziemy mogli ją przeczytać.

Dziekuję. Postaram się nie zawieść.

Gosia Stepien

Władysław Pawelec, prekursor erotycznej fotografii w Polsce zmarł 28 października 2004.