Prywatna Internetowa gazeta Zygmunta Broniarka

Plotki płotki i GRUBE RYBY

RECEPTA-CUD NA CHOROBĘ MORSKĄ

Dowódca brytyjskiej jednostki specjalnej w latach 1940-45, obecnie generał brygady John Durnford-Slater, napisał książkę pt. "Komandosi", wydaną przez "Magnum" (Warszawa, 2002 rok), które to wydawnictwo specjalizuje się w literaturze wojskowej i szpiegowskiej. W książce tej znajduje się rozdział pt. "Lofoty", opisujący akcję jednostki Durnforda-Slatera na przełomie lutego i marca 1941 roku, mającą na celu wyparcie garnizonu niemieckiego z tego archipelagu położonego na zachód od Narviku, a okupowanego w czasie inwazji na Norwegię w kwietniu roku 1940. Lofoty wzbudzały tak wielkie zainteresowanie Anglików m. in. dlatego, że na wyspach tych koncentrowało się 50 procent norweskiej produkcji tranu i oleju rybnego, będących głównym źródłem gliceryny, niezbędnej do produkcji materiałów wybuchowych oraz witamin A i B, używanych przez niemiecką armię.

Już na początku podróży na Lofoty, Durnford-Slater zapadł na chorobę morską. Cierpiał. Gdy zobaczył to komandor porucznik Joe Burton z tej samej jednostki, powiedział: "Od tej chwili, codziennie o jedenastej rano, będzie pan spożywał wraz ze mną dwie butelki piwa, zagryzając serem i piklowanymi cebulkami". Widząc wątpliwość na twarzy swego rozmówcy, dodał: "To jest rozkaz".

"I co mogłem na takie dictum poradzić ? - pisze Durnford-Slater - Szczęśliwie okazało się, że Joe wiedział, co mówi. Jego lekarstwo zdziałało cud. Od tamtej pory niejeden raz płynąłem statkiem i dopóki trzymałem się jego recepty, mogłem zapomnieć o chorobie morskiej".

Receptę tę przekazuję bezpłatnie amatorom morskich podróży bez pośrednictwa lekarza pierwszego kontaktu.

SERCE, RELIGA, HAMLET I PANI DOROTA

Na przykład "Co tam puka, co tam stuka" (muzyka Czesław Majewski, słowa Marek Robaczewski), "Okay Serducho" (muzyka - ditto, słowa Grażyna Orlińska), czy wreszcie hamletowskie "Bić albo nie bić" (muzyka Eugeniusz Majchrzak, słowa Maria Czubaszek). Kiedyś krytyk literacki i teatralny a równocześnie redaktor naczelny "Tele-Tygodnia", Tomasz Miłkowski, naliczył 19 polskich tłumaczeń literackich tego słynnego pytania "Być albo nie być", ale w żadnym z nich nie ma nawet śladu wersji "czubaszkowej", bo pani Maria jako satyryk kierowała się innymi kryteriami. Natomiast wszystkich pokonał Stanisław Trembecki, poeta i szambelan Stanisława Augusta, autor wierszy libertyńskich np. "Ody na ruinę zakonu jezuitów" czy "Ody nie do druku", bo on, w 1787 roku, odrzucając wszelkie "banalne" tłumaczenia, przełożył słowa Hamleta następująco: "Więdnieć dłużej czy skończyć w okropnej rozpaczy ?".

I właśnie po to, by ludzie nie kończyli w takiej rozpaczy, profesor Religa buduje swoje Sztuczne Serce, a Dorota Mężyk-Gębska mu w tym pomaga.

PRZEPIS NA SUKCES

Ponieważ jego przedsiębiorstwo wiele swych maszyn eksportuje, a konkurencja jest silna, pytam go, co jest źródłem jego sukcesów - kompetencja, znajomość języków, umiejętność utrzymywania z partnerami dobrych stosunków towarzyskich ? On na to: - Owszem, wszystko to, ale jeszcze coś. Taki mianowicie sposób postępowania, żeby twój zagraniczny partner nie tylko nie śmiał pomyśleć, iż jesteś gorszy od niego, ale żeby mu nawet MYŚL O TAKIM MYŚLENIU nie przyszła do głowy.

Widać, że prezes ma nie tylko dobry przepis na sukces ale i że z niego korzysta.

STAN TYMIŃSKI ZWIĄZAŁ SIĘ Z CHINKĄ

Samsel pisze: "Niebawem rozpoczną się rozgrywki do najbliższych wyborów prezydenckich w Polsce. Aleksander Kwaśniewski nie będzie mógł w nich startować, prawica nie ma kandydata po kompromitacji rządu Jerzego Buzka, lewica nie wyłania silnych osobowości życia politycznego. Będzie puste miejsce na wierzchołku drabiny politycznej. Miejsce to wcale nie czeka na chętnych. Będą o nie walczyć uparci i wytrwali. Czy Tymiński mógłby się wśród nich znaleźć chociażby naprzeciwko Andrzeja Leppera ? Nie znam politycznych ambicji jego nowej wybranki z chińskiej kasty mandarynów. Odstawiona na bok Graciela Perez miała ambicje, ale nie wykazała się skutecznością działania. Zobaczymy, co potrafi Chinka".

Chwilowo wiemy tylko, że potrafi...Polak.

DOWCIPY O STALINIE

Stalin każe natychmiast wezwać Żukowa ponownie i pyta go: "Kiedy mruczeliście pod nosem ‘ten wąsaty skur...", to kogo mieliście na myśli ?’. Żukow jest zaskoczony, ale odpowiada: "Hitlera". Na to Stalin: "Dobrze. Możecie odejść". Po czym wzywa sekretarza i pyta: "A wy, towarzyszu, kiedy mi powtarzaliście słowa Żukowa, to kogo WY mieliście na myśli ?".

Dowcip numer dwa. Stalin dowiaduje się, że jeden z bezpośrednich podwładnych Żukowa, pułkownik, sypia ze wszystkimi prawie żonami jego generałów. Wzywa więc marszałka i mu to mówi. Żukow jest wściekły i odpowiada: "Należy tego drania rozstrzelać". Na to Stalin: "Ale tu chodzi o żony generałów. Jest wojna. Będzie niepotrzebny skandal". Żukow (bezradnie). "Towarzyszu Stalin, to już nie wiem nawet co z tym pułkownikiem zrobić".

A na to Stalin: "Pogratulować mu, towarzyszu Żukow, pogratulować".

Zygmunt Broniarek, Warszawa

2002.12.15 Nasza Polonia