Wyprawa z Pastusiakiem do Niemiec (1)

Prywatna Internetowa gazeta Zygmunta Broniarka

Plotki płotki i GRUBE RYBY

Pięcioro senatorów

Słyszę tyle narzekań na polskie ambasady w różnych krajach, a tu ci niespodzianka!

Zacznę oczywiście od pań, i to nie tylko dlatego, że tak nakazuje kurtuazja, ale dlatego, że w tym przypadku kurtuazja jest podbudowana obserwacją rzeczywistości.

Rzeczywistość zaś jest następująca: od 25 do 27 września towarzyszę marszałkowi Senatu, profesorowi Longinowi Pastusiakowi, jako sprawozdawca w jego oficjalnej wizycie w Niemczech. Przez cały czas mam do czynienia z personelem ambasady RP w Berlinie, który, pod wodzą ambasadora, dr. hab. Jerzego Kranza, świetnie wprowadzonego w stosunki niemieckie i polsko-niemieckie, pomaga w przebiegu tej wizyty, grając często rolę wręcz decydująca. Mój obszar zainteresowania zawodowego to trzy panie, odpowiedzialne za "media": dwie Magdaleny - pani Zielińska, II sekretarz ambasady i pani Wida, III sekretarz, oraz pani Katarzyna Wilkowiecka - II sekretarz. Wszystkie mówią po niemiecku jak Niemki i są znakomicie zorganizowane, pamiętając nawet o moim kapeluszu. Przy okazji też słówko podziękowania dla panów kierowców, którzy znają Berlin jak własną kieszeń i są pełni interesujących opowieści o tajemnicach tego miasta - o dawnym Berlinie Zachodnim, o dawnym Berlinie Wschodnim i o murze, który je dzielił.

Wylatujemy z Warszawy o godzinie 9,00. Na pokładzie samolotu specjalnego, obok marszałka, znajduje się pięcioro senatorów. Pięcioro, bo jest wśród nich jedynaczka, pani Dorota Simonides (Opole). Zaś panowie, to, w porządku alfabetycznym: Henryk Gołębiewski (Wałbrzych), Mieczysław Janowski (Rzeszów), Zbyszko Piwoński (Zielona Góra) i Zbigniew Zychowicz (Szczecin). Marszałek Pastusiak będzie się powoływał kilkakrotnie w czasie wizyty na fakt, że tych pięcioro senatorów reprezentuje obszary położone po polskiej stronie granicy polsko-niemieckiej, która liczy 450 kilometrów; zaś w przypadku senatora Janowskiego także tereny nad granicą polsko-ukraińską. A choć wszyscy senatorowie będą aktywni, zaś senator Simonides wyróżni się szczególnie dobrą niemczyzną, argument o "kompletnym charakterze" ich reprezentacji będzie ważył.

W skład delegacji wchodzi dyrektor Biura Prezydialnego Kancelarii Sejmu, Krzysztof Sobków, który o Polonii wie wszystko, bo był nawet na Dalekiej Północy Kanady, gdzie wśród inżynierów, wydobywających ropę z tamtejszych piasków pod ogromnym ciśnieniem, działa inżynier polski. Członek delegacji, wicedyrektor Biura, Zdzisław Iwanicki, to były dziennikarz PAP'u, a więc kolega po fachu. Zaś Tobiasz Lesiecki, pracownik działu spraw międzynarodowych Kancelarii Sejmu, jest idealny do rozwiązywania szybko i skutecznie problemów administracyjnych i technicznych.

W Wolnym PAŃSTWIE Turyngii

Longin Pastusiak

Lądujemy w Erfurcie, stolicy Turyngii, bo w Niemczech zwyczaj każe, że każda oficjalna delegacja, obok rozmów w Berlinie, ma w swym programie zwiedzenie jakiegoś landu. Tak też będzie i w tym przypadku, choć Turyngia - to land niezwykły. Jej oficjalna nazwa to Wolne PAŃSTWO Turyngia (FreiSTAAT Thüringen). Taką nazwę, ze względów tradycyjnych, noszą tylko dwa inne landy: Bawaria i Brema (miasto, które jest równocześnie landem, podobnie jak Berlin i Hamburg, ale ani Berlin ani Hamburg nie nazywają się "państwami").

Wstępne powitanie delegacji odbywa się w restauracji lotniska, a ton całemu pobytowi nadaje marszałek Pastusiak, mówiąc m. in. - Cieszymy się, że w grupie osób, które tu przybyły i które będą nam towarzyszyć, jest tyle czarujących pań. Ostrzegam jednak panów senatorów, by nie nadużywali ich uprzejmości.

Gospodarzami marszałka Pastusiaka w Turyngii są: przewodnicząca Krajowego Parlamentu Turyngii, pani Christine Lieberknecht, i premier tego landu, dr. Bernhard Vogel. Ona - to kobieta z ogromnym temperamentem politycznym, on - to jeden z najwybitniejszych polityków Niemiec. Jest działaczem CDU, natomiast jego rodzony brat, Hans-Jochem Vogel - działaczem SPD, obaj w skali ogólnokrajowej. Mówi się, że w ich rodzinie trwa już od lat permanentna Wielka Koalicja. Jeżeli natomiast ktoś chciałby przeprowadzać jakąkolwiek analogię do pewnej pary braci w Polsce, to sobie to wypraszam, choć żadnej obrony bracia Vogel w tym względzie nie potrzebują - oni to giganci, a "nasi bracia" - to patrz "Podróże Guliwera" w odpowiedniej części.

Berhard Vogel

Berhard Vogel charakteryzuje się cechą, dość rzadką u polityków. Znalazło to wyraz w tym oto zdaniu jego oficjalnej biografii: "Dr. Bernhardt Vogel wykazywał daleko idącą lojalność we współpracy z Helmutem Kohlem jako przewodniczącym CDU". Można przypuszczać, że nie wyrzekł się on kanclerza w ciężkich dla Kohla chwilach. Ma to również znaczenie dla jego stanowiska jako gorącego zwolennika przyjęcia Polski do Unii Europejskiej. Krótko mówiąc, można na niego liczyć.

Goethe i Jefferson

W Erfurcie zatrzymujemy się tylko na chwilę (jeszcze do niego wrócimy), natomiast nasz szlak wiedzie od razu do Weimaru, Kulturalnej Stolicy Europy 1999 z nadania UNESCO, i niekwestionowanego Miasta Johanna Wolfganga Goethego (1749-1832). Ulrich Grünhage, dyrektor biura przewodniczącej Lieberknecht i jej szef protokołu, przypomina, że choć Goethe był "najważniejszy", to Weimar i Turyngia słyną a nazwisk jeszcze innych wielkich twórców: Schillera, Lucasa Cranacha (malarz - XVI w.), Berlioza, Bacha, Wagnera... "Skąd takie nagromadzenie talentów ? - pytam. "Księstwo (później Wielkie Księstwo) Sachsen-Weimar-Eisenhach, które istniało od 1547 do 1918 roku, a więc przez 371 lat - odpowiada p. Grünhage - było małe i nie mogło nikomu zaimponować np. liczbą żołnierzy. Skoncentrowało się więc na kulturze, w czym ogromną rolę odegrał książę Karol August, który zaprosił Goethego do Weimaru w 1775 roku. Zarówno sam książę był przyjacielem sztuk jak i jego małżonka, Anna Amalia".

Johann Wolfgang Goethe

Sprawa nagromadzenia talentów w jednym miejscu znalazła swe odbicie w rozmowie między marszałkiem Pastusiakiem a dyrektorem Domu (Muzeum) Goethego w Weimarze, profesorem Lotharem Ehrlichem. Profesor wskazał na wielostronność talentów, skoncentrowanych w jednym UMYŚLE - Goethego - który był nie tylko poetą, ale i filozofem, historykiem, przyrodnikiem, geografem, a nawet specjalistą od farb (tak!).

"Przypomina mi on - powiedział Pastusiak - Thomasa Jeffersona, który wprawdzie poezji nie tworzył, ale w istocie był 'wszystkim' - od archeologa do matematyka i numizmatyka".

(Warto przypomnieć, że kiedy John F. Kennedy zaprosił na kolację do Białego Domu wszystkich noblistów z obu amerykańskich półkul, powiedział: "Mamy tu najbardziej niezwykłe zgromadzenie talentu i wiedzy od czasu kiedy Thomas Jefferson jadł kolację sam").

"Goethe - stwierdził profesor Ehrlich - studiował życie i dzieło Jeffersona i podziwiał go".

"Czy Goethe był deistą ? - zapytał Pastusiak. (Deista to ten, kto uznaje Boga za stwórcę i prawodawcę, ale odrzuca wiarę w kierowanie przez Boga światem i w cuda).

"Goethe - odrzekł Ehrlich - był empirykiem. Wierzył w to, co jest realnie sprawdzalne".

Życie Goethego było naznaczone trzema romansami o różnym przebiegu. Ile z tego jest pokazane w Weimarze ? I jak na jeden z tych romansów, w dodatku w dwóch odsłonach, zareagował marszałek Pastusiak ? O tym w odcinku następnym.

Zygmunt Broniarek, Warszawa

2003.01.13 Nasza Polonia