IFFR  dzień dziesiąty

2006.02.04, ostatnia aktualizacja 2006.02.05 Nasza Polonia

Z Filipin do Japonii geograficznie nawet nie tak daleko, ale od Bahagów do "Volatile Women" Kumakiri Kazuyoshi raczej długi dystans. Przystojna kobieta prowadzi stację benzynową, rabuje ją przystojny młodzieniec... No i wiadomo jak się to rozwija, zakochują się. Przyjemna bajeczka, gdyby nie zbyt dużo wymiotów i puszczania bąków. Ale z drugiej strony uwodzą się wzajemnie dobrym gotowaniem. A kwitnące drzewa wiśni oczywiście też odgrywają ważną rolę.

Rosji jeszcze nie było w moich relacjach. Czas więc naprawić tę lukę. I kolejne rozczarowanie. Kino rosyjskie ostatnich lat przeżywa wyraźny kryzys. Za pieniądze państwowe produkuje się mierną ściąganinę z Hollywoodu albo jakieś nieczytelne własne pomysły. Niezależne kino natomiast na ogół nie ma żadnych pieniędzy. Dobrze widać to było w "Fataliście" Yaroslawa Dobronrawowa. Malutka kamera cyfrowa, niejasny i nieostry obraz. Niestety także niejasne, albo wręcz nędzne dialogi. Aż dziwi, że ten film został dopuszczony do festiwalu.

Na szczęście ostatni film, który na tegorocznym festiwalu obejrzałem, dużo zrekompensował. Steven Soderbergh to wielkie nazwisko Hollywoodu. "Schizopolis", ""The Limey", "Erin Brokovich" i oczywiście "Ocean's Eleven and Twelfe", te filmy mówią za siebie. Ale kto spodziewałby się od tego samego reżysera filmu nisko-budżetowego i usytuowanego w amerykańskim środowisku robotniczym. Bez gwiazd, bez spektakularnych akcji czy pompy. Trzy główne role w tej mini-tragedii grane są przez amatorów. Pierwszy "anty-holywoodzki" film Soderbergha ma wszelkie elementy wielkiego kina. Subtelna sugestia, abstrakcja, uniwersalizm i napięcie. Aby więcej podobnie wielkich reżyserów kusiło się na takie niezależne wyprawy.

I na tym kończę, czas do domu na odpoczynek i do następnego roku.

IFFR  - Jan Minkiewicz

De laatste dag alweer van het festival. Hij begon nogal uitzonderlijk. Khavn, zo heet de Filippijnse regisseur van "Bahag Kings", is met iets heel "onconventioneels" gekomen. Zeven stamhoofden struinen nauwelijks gekleed door de stad. Naar verluid zijn ze tijdens het draaien gearresteerd en in Rotterdam sprong regisseur Khavn schaars gekleed over het podium, kreten uitend, die zijn collega zogenaamd vertaalde. Waarschijnlijk de gebrekkigste en gekste film van het hele festival, maar die moet je ook gezien hebben.

Van de Filipijnen naar Japan is hemelsbreed niet eens zo ver, maar van de Bahags naar "Volatile Women" van  Kumakiri Kazuyoshi is het nogal een eind. Een aantrekkelijke vrouw runt een pompstation, wordt overvallen door een aantrekkelijke jongeman....En dan weet je al wat er gebeurt, ze worden verliefd op elkaar. Een aangenaam sprookje, ware het niet dat er nogal wat kots, boeren en scheten in voorkomen. Maar van de andere kant verleiden ze elkaar met lekker koken. En kersenbloesem speelt uiteraard ook een belangrijke rol.

Rusland heeft tot nu toe ontbroken in mijn verslagen. Tijd om deze lacune op te vullen. En toen kwam de volgende teleurstelling. De Russische film beleeft de laatste jaren een duidelijke crisis. Voor overheidsgeld worden of middelmatige aftreksels van Hollywood geproduceerd of eigen veelal onleesbare eigen brouwsels gemaakt. De onafhankelijke cinema heeft over het algemeen geen cent. Dat was goed te zien aan de "Fatalist" van Yaroslav Dobronravov. Een kleine digitale camera, onduidelijk en onscherp beeld. maar helaas ook onduidelijke, of gewoonweg gebrekkige dialogen. Vreemd, dat zo'n film tot het festival wordt toegelaten.

Gelukkig heeft de laatste film, die op dit jaar op het festival gezien heb, veel goedgemaakt. Steven Soderbergh is een grote naam in Hollywood. "Schizopolis", ""The Limey", "Erin Brokovich" en uiteraard "Ocean's Eleven and Twelfe", die films spreken voor zich. Maar wie zou van de dezelfde regisseur een lowbudget film verwachten, die zich afpeelt in een Amerikaans arbeidersmilieu. Zonder sterren, zonder spectaculaire scenes, zonder glitter. De drie hoofdrollen in deze mini-tragedie worden gespeeld door amateurs. De eerste 'anti-Hollywood"-film van Soderbergh heeft alles in zich van de echte cinema. Subtiele suggesties, abstractie, universalisme en spanning. Zouden maar meer van zulke grote regisseurs zich laten verleiden tot zulke onafhankelijke uitstapjes.

En dit was het dan, tijd om thuis uit te gaan rusten en tot volgend jaar.