Pokusa, aby już się nie ruszać.

(c) Andrzej Nowakowski

Kicz-sentymentalizm daje mi okazję do odpoczynku, wytchnienia od komplikacji względności życia, a co za tym idzie - od mojej niepewności.

(c) Andrzej Nowakowski

Nie wątpię, że tak. Kiedy czytam, lubię wiedzieć, jak wygląda autor, a gdy jest to niemożliwe odczuwam niedosyt. Chcę widzieć, kto do mnie mówi. Tak, chciałbym mieć przed oczami zdjęcia Galla Anonima, Jana Kochanowskiego, Ignacego Krasickiego i wszystkich tych, którzy nie doczekali ery fotografii. Brakuje mi ich. Zawsze mi ich brakowało...

Czytanie Sławomira Mrożka jest dla mnie przeżyciem wyjątkowym. Zawsze miałem przeczucie, że w tych tekstach tak naprawdę chodzi o coś innego niż to, co wtłaczały w moją świadomość podręczniki i krytycy literaccy. Podejrzewałem, że są zapisem egzystencjalnego smutku racjonalisty i wiecznego tułacza po bezdrożach samotności. Reszta to literacki kostium, mający, co prawda, swoje poczesne miejsce w tradycji literatury polskiej, ale lokujący dzieło autora "Tanga" nie w tej perspektywie, która akurat mnie interesuje.

Te zdjęcia są zapisem mojego osobistego czytania Sławomira Mrożka, czytania o tyle szczególnego, że postać staje się tu w jakimś sensie ważniejsza niż jej dzieło. To ryzykowne przedsięwzięcie, mam tego świadomość...

Wszystkie zdania towarzyszące zdjęciom są autorstwa Sławomira Mrożka. A przecież, wyrwane z kontekstów, tracą swój pierwotny sens i stają się zapisem moich własnych odczuć i odczytań.

Czy ten album tworzy wiarygodny portret Sławomira Mrożka? Nie wiem. To tylko moja fotograficzna opowieść o pisarzu, którego dzieło jest dla mnie bardzo ważne.

Andrzej Nowakowski