Mama's heart w Het Perron try-out podium

2008.10.08 Nasza Polonia

Przedstawienie to reklamowane było jako „teatr muzyczny Mama's heart” i odbyło się 19 września na scenie Het Perron (pełna nazwa: Het Perron try-out podium). To bardzo ciekawe miejsce. Otwarte jest dla profesjonalnych artystów, którzy chcą wypróbowywać swój nowy repertuar przed publicznością. Występy zaczynają się o godzinie 21.00.

Het Perron jest najmniejszym teatrem, jaki widziałam. Dla większego zespołu nie starczyłoby miejsca na scenie, bowiem ma ona rozmiar tylko 4 m na 1,8 m i w dużej części zajęta jest przez fortepian. Scena ta znajduje się w malutkiej kawiarni-klubie, w którym mieści się zaledwie kilka stoliczków i kilka rzędów krzeseł dla publiczności. Razem podobno jest 50 miejsc dla publiczności, ale ja doliczyłam się możliwych, siedzących miejsc tylko 40.

Teatr znajduje się w prywatnym domu, położonym w wąskiej uliczce urokliwej dzielnicy Amsterdamu - Jordaan. Zaraz za wejściem, z małego przedsionka z szatnią, prowadzą kręte schody na otwartą galerię czyjegoś living roomu. Dom jest w stylu zgeometryzowanego nieco Art Nouveau. Tłem sceny są dwa duże witrażowe okna, podświetlone od zewnątrz. Witraże mają symetryczny rysunek i są bardzo oryginalne: monochromatyczne, wykonane wyłącznie z matowionego lub fakturowanego szkła o różnej fakturze i świetlistości.

Na sali, oprócz rzędu srebrzystych reflektorów oświetlających scenę, znajdują się też piękne, stare, wiszące lampy - również w tym samym stylu.

Mama's heart, jak się okazało - to zespół składający się z wokalistki Carli Reitsma i gitarzysty Martina van Helden. W części występu towarzyszył im również rumuński akordeonista Vasile Nedea.

Swoją twórczość definiują jako: eigen werk (kompozycje własne) & acts & jazz. W programie znalazły się bardzo piękne piosenki jazzowe, głównie po angielsku, jedna piosenka niemiecka, kilka holenderskich i jedna - brawurowo wykonana - etniczna, bałkańska. Repertuar znakomicie pasował do atmosfery kameralnego Het Perron. Pomiędzy piosenkami artystka monologowała - pojawiały się skecze z rekwizytami i improwizacje. Przez cały występ miała świetny kontakt z publicznością. Co i raz wybuchały salwy śmiechu i oklaski.

I tu pojawia się w moim opisie wątek feministyczny. Kiedy Carli Reitsma stała na scenie w półmroku, sądziłam, że ma około trzydziestu lat: młodzieżowa fryzura, dość duża biżuteria, krótka, czarna sukienka bez rękawów, cekiny na powiekach. Dopiero kiedy scenę oświetliło światło reflektorów, zobaczyłam - z tej przecież niewielkiej odległości - że solistka ma około 50 lat. Może nawet około 55. Przemknęło mi przez myśl, że artystki w jej wieku na ogół zakładają już sukienki z długim rękawem. Nie przypuszczałam jeszcze, jaką niespodziankę szykuje Carli Reitsma. W czasie solowego występu akordeonisty, zniknęła ze sceny, aby się przebrać na kilka kolejnych piosenek.

Pojawiła się z większa ilościa biżuterii i w dużym negliżu, całkowicie odsłaniającym brzuch i plecy - w stroju, w jakim mogłaby pojawić się młoda Madonna. Kostium był dość dowcipny, nie mniej - ukazywała w dużej części swoje ciało. Publiczność nadal, jakby nigdy nic, żywo reagowała na każde jej słowo czy gest - podchodząc do przebrania solistki z równą naturalnością, z jaką ona sama w nim się pokazywała. Podobnie muzycy. Jestem pewna, że byłam w teatrze jedyną osobą, jaka w tym momencie odczuwała swoje obciążenia kulturowe.

Widywałam już w Amsterdamie artystki w starszym wieku, ubrane młodzieżowo (czerwone kapelusze, czarne koronki), jednak na scenach festiwali - czyli z dość dużej odległości. Tymczasem bliskość sceny Het Perron ujawniała wszystkie detale urody i kondycji, które kobiety w pewnym wieku starałyby się ukryć. Jak się okazuje, nie wszystkie. Carli Reitsma, z niezmienioną, dużą swobodą, wdziękiem i temperamentem scenicznym oddawała się grze aktorskiej.

Rozejrzałam się po sali. Przy wejściu stali młodzi, dwudziestoparoletni chłopcy - dla których zabrakło już miejsc siedzących - zasłuchani i zapatrzeni w artystkę. Tak jak sądziłam, tylko ja dostrzegłam coś niecodziennego w jej występie. Dla publiczności amsterdamskiej nie zdarzyło się nic niezwykłego.

Chłopcy przy wejściu stali również po przerwie, przez całą drugą część występu, aż do jego końca. Był to bowiem bardzo udany wieczór. Bardzo dobra muzyka, bardzo dobre teksty piosenek, znakomite wykonania. Solistka pokazała olbrzymie możliwości swojego głosu i jego dużą skalę. Gitarzysta i akordeonista okazali się świetnymi, profesjonalnymi muzykami. Szczególnie warto było posłuchać bluesa na akordeon i gitarę, ale także jazzujacego akordeonu solo.

Mama's heart nie ma jeszcze swojej strony internetowej. Publiczność dostała wizytowki wyłącznie z numerami telefonów. Mam nadzieję, że kariera zespołu nie zakończy się na tym jednym, promocyjnym wieczorze.

Marzenna Donajski