Film Film By The Sea - deel 2

2008.09.17 Nasza Polonia

Maandag en dinsdag heeft ik nogal wat films gezien en ook nogal verschillende. Ik probeer altijd zoveel mogelijk competitiefilms te zien. In Vlissingen worden alleen boek- of verhaalverfilmingen toegelaten tot de competitie.

Ik begon met "All God’s Children Can Dance" van de Amerikaan Robert Logevall, over een jongen die er van overtuigd is de zoon van god te zijn, omdat zijn moeder niets wil onthullen over zijn natuurlijke vader. Deze film past behalve bij de competitie ook bij eenander deel va het festival over religie.

De tweede competitiefilm, die ik heb gezien is “And When Did You Last See Your Father", van de Engelsman Anand Tucker, gebaseerd op het autobiografische boek onder dezelfde titel van Bill Morrison. Een film over de diep ambivalente verhouding van de zoon tot zijn vader, een vrolijk, vindingrijk, maar ook onuitstaanbaar en bovendien huwelijksontrouw type. Pas na de dood van de vader breekt er iets in de zoon. Een indringende film, voor mij in zoverre onbevredigend, dat alle emoties opgekropt blijven, nooit naar buiten barsten. Veel sprake van schuldgevoel, zo typisch voor de West-Europese geloofsbeleving - de calvinistische en katholieke.

"Brideshead Revisited" - de filmadaptatie van het boek van Evelyn Waugh en van de tv-serie door Julian Jarrold, begint zelf met de tekst, dat het enige eigen overgebleven gevoel, dat van schuld is. Zoals bekend is dit de geschiedenis van een fundamentalistisch katholieke moeder en haar vernietigende invloed op haar eigen kinderen.

Ik heb ook de kans te baat genomen om een paar bioscoopfilms toch nog te zien: "The Kite Runner" van Marc Forster over het drama van twee Afghaanse jongetjes, verraad en veel vliegers, en "Atonement" van Joe Wright, het drama van een dertienjarig meisje, waarvan de fantasie een loopje met haarzelf neemt, met catastrofale gevolgen voor verschillende mensen. Een sterke film over schuld en boete.


Leo Hannewijk - artistiek directeur Film By The Sea - foto Jan Minkiewicz


'All Gods Children Can Dance'


'And When Did You Last See Your father'
Ik zag ook een derde ‘Hollywood’-film, die nog niet in de bioscopen draait. ‘3.10 To Yuma", is de remake van de western van Delmar Daves uit 1957 met Van Heflin en Glenn Ford in de hoofdrollen. Nu zijn het Russell Crow i Christian Bale die het enerverende duel tussen Dan Evans i Ben Wade uitbeelden. Een uitstekende film voor liefhebbers van het genre.

Ik was ook nog op "Arranged" van de Amerikaanse Diana Crespo over twee vriendinnen, leraressen op dezelfde school in Brooklyn, een joodse en een islamitische, die beide gebonden zijn aan huwelijkscontracten gesloten tussen ouders. De regisseuse wil zich niet uitspreken over gearrangeerde huwelijken, maar bandrukte in de Q&A na de film, dat het haar meer om de vriendschap tussen de vrouwen ging. Ze was het eens met de stelling, dat juist de overeenkomsten tussen beide orthodoxe geloofsopvattingen voor hun de magneetwerking had, en niet de gemeenschappelijkheid van hun ‘Amerikaanse leven’ in Brooklyn.

Jan Minkiewicz

FILM BY THE SEA - CZĘ¦Ć DRUGA

W poniedziałek i wtorek widziałem sporo filmów i to do¶ć różnych. Zawsze staram się obejrzeć jak najwięcej filmów konkursowych. We Vlissingen dopuszczane do konkursu s± wył±cznie filmy, oparte na literaturze, czyli sfilmowaniem ksi±żki czy opowiadania.

Zacz±łem od "All God’s Children Can Dance"- "Wszystkie Dzieci Boskie Umiej± Tańczyć" Amerykanina Roberta Logevall, o chłopcu przekonanym że jest synem Boga, ponieważ matka nie chce mu się przyznać do ojca naturalnego. Film ten oprócz konkursu rownież pasuje do sekcji festiwalowej o religii.

Drugi film konkursowy “And When Did You Last See Your Father" - “Kiedy ostatni raz widziałe swego ojca", film anglika Ananda Tuckera, oparty na autiobiograficznej ksi±żce o tym samym tytule Blake Morrisona. Kwestia głeboko ambiwalentnego stosunku syna do swego ojca, wesołego, pomysłowego, ale i nieznonego a na dodatek niewiernego. Dopiero po mierci ojca co się w synie przełamuje. Wnikliwy film, pozostawiaj±cy u mnie pewien niedosyt z powodu, że wszystkie emocje pozostaj± wewn±trz, nigdy nie wybuchaj±. Dużo mowy o poczuciu winy, typowe dla religijnoci zachodnioeuropejskiej - kalwinistycznej i katolickiej.

"Brideshead Revisited" - Juliana Jarrolda filmowa adaptacji ksi±żki Evelyn Waugh oraz serialu telwizyjnego, zaczyna się od tekstu, że jedyne własne uczucie to włanie poczucie winy. Historia fundamentalizmu katolickiego matki i jej niszcz±cego wpływu na własne dzieci.

Zkorzystałem też z okazji i obejrzałem dwa zaległe filmy z tak zwanego wielkiego obiegu: "The Kite Runner" Marca Forstera o dramacie dwóch chłopczyków afganskich, zdradzie i latawcach, oraz "Atonement" Joe Wrighta, dramat o 13-latce, ktorej wyobraĽnia się rozpędza z dramatycznymi konsekwencjami dla szeregu ludzi. Mocny film o winie i pokucie.

Byłem też na trzecim filmie ‘hollywoodzkim’, który tu jeszcze nie wszedł do kin: ‘3.10 To Yuma", powtórka westernu Delmara Daves’a z 1957 roku z Van Heflinem i Glenn Fordem w głównych rolach. Tym razem Russell Crow i Christian Bale pokazuj± na scenie porywaj±cy pojedynek Dan Evansa i Bena Wade. Swietny film dla miłoników tego gatunku kina.

Byłem też jeszcze na filmie "Arranged" - "Zaaranżowane" Amerykańskiej reżyserki Diany Crespo o dwóch koleżankach nauczycielkach w tej samej szkole, żydówce i muzułmance, które obie podlegaj± regułom kontraktu małżeńskiego między rodzicami. Reżyserka nie chce się wypowiadać na temat aranżowanego małżeństwa, ale podkresliła na rozmowie po filmie, że chodziło jej o przyjaĽń dwóch kobiet. Zgodziła się z tez±, że włanie podobieństwo ortodoksyjnych pogł±dów religijnych przyciagneło je do siebie, a nie wspólno¶ć ‘zycia amerykanskiego’ w Brooklynie.

Jan Minkiewicz