IFFR dzień pierwszy

 

2006.01.26 Nasza Polonia

 

Pierwszy dzień 35-go juæ festiwalu filmowego w Rotterdamie. Mniej filmów niæ w poprzednich latach, ale zato wiźcej dzia³ów programowych. O tym wszystkim bźdź jeszcze pisa³ w nastpźnych migawkach. Na razie ograniczź siź do kina.

Juæ sam pocz±tek festiwalu mi siź  bardzo spodoba³. "Siedem Niewidocznych Meæczyzn" to ostatni film litewskiego mistrza Szarunasa Bartasa. Jest on genialny w malowaniu pejzarzy. Niektórzy nazywaj± go Rembrandtem kina. Tym razem Bartas ulokowa³ swój film gdzie na po³udniu by³ego Zwi±zku Radzieckiego. £±ki, nieba, krźc±ce siź po stepach i pagórkach zab³ocone drogi, wszystko wygl±da tak jak siź tego nigdy wczeniej nie widzia³o. W tej niesamowitej scenerii umieci³ grupź muzulmańskich z³odziejaszków, drobnych kryminalistów, stanowczo za duæo pal±cych kobiet, grupź, która pij±c, jedz±c, pal±c i tańcz±c nieuchronnie zmierza ku wybuchowi i dramatowi.

Fot. Grace Wychowanska



 Wiźcej nie bźdź zdradza³. Zachźcam do obejrzenia tego filmu. Uprzedzam, trwa dwie godziny, ale jest tego wart. Juæ po zamknźciu redakcji udam siź na "Mojego Nikifora" naszego polskiego reæysera Krzystofa Krauzego. O tym jutro bźdź donosi³, tak jak o premierze pierwszegho w historii Rotterdamu
polskiego filmu dopuszczonego do konkursu Tygrysów, "Ode To Joy", tryptyku m³odych £odzian.

Jan Minkiewicz


De eerste dag van het al weer 35-e Rotterdam Film Festival. Minder films dan voorgaande jaren, maar wel meer programmaonderdelen. Daarover later meer. Voorlopig even over film.


Al meteen aan het begin val ik met mijn neus in de boter. "Seven Invisible Man", de nieuwste film van de litouwse meester Szarunas Bartas. Hij is een meester in het schilderen van de natuur, door sommigen de Rembrant van de film genoemd. Ditmaal speelt de film van Bartas ergens in het zuiden van de voormalige Sovjet-Unie. Weidelandschappen, luchten, over de steppe kronkelende wegen, dat alles laat hij zien zoals je het nog nooit gezien hebt. In deze verbazingewekkende enscenering brengt Bartas een groep bij elkaar van islamitische kleine criminelen, veel rokende vrouwen, een groep, die drinkend, etend, rokend en dansend onherroepelijk afstevent op een uitbarsting en dramatische ontknoping.

 

Meer verklap ik niet, maar raad iedereen aan deze film alsnog te gaan zien. Ik waarschuw wel, hij duurt twee uur, maar dat is hij waard. Al na sluiting van de redactie ga ik nog naar "Mijn Nikifoor" van de Poolse regisseur Krzystof Krauze. Daarover bericht ik morgen, evenals over de eerste poolse Tijger-competitie film ooit, "Ode To Joy", een triptiek van jonge regisseurs uit Lodz.


Jan Minkiewicz