Anna Fedorowa - "Świąteczny recital Chopinowski"

2008.12.29 Nasza Polonia

Już trzeci, kolejny rok, Anna Fedorowa wykonała w Amsterdamie "Świąteczny recital Chopinowski". Czasami koncert ma miejsce w Musikgebouw, czasami w Concertgebouw - tak jak ostatnim razem.

Anna Fedorowa jest 18-letnią pianistką z Ukrainy. W Amsterdamie ma wielu wiernych słuchaczy i można ją usłyszeć dość często - nawet kilka razy w roku.

Wielka miłość artystki do gry na fortepianie i pracowitość owocuje bardzo obszernym repertuarem. W bieżącym roku, w czasie swoich podróży koncertowych, wykonywała, między innymi, koncerty fortepianowe W. A. Mozarta, L. van Beethovena, E. Griega, F. Chopina, S. Prokofiewa, P. Czajkowskiego i S. Rachmaninowa.

To na pewno imponujące u tak młodej pianistki. W Świątecznym recitalu nie zabrakło również dużych form, takich jak Sonata h-moll op. 58 i Fantazja f-moll op. 49 F. Chopina. Oprócz nich pianistka zagrała jeszcze dwa Nokturny - Des-dur, op. 27 nr 2 oraz B-dur, op. 9 nr 3, a także Balladę As-dur op. 47 nr 3, Fantazję Impromptu cis-moll op. 66 i trzy Walce op. 34, As-dur nr 1, a-moll nr 2, oraz F-dur nr 3.

Artystka znakomicie panuje nad wykonywanymi utworami i jest bardzo utalentowana - debiutowała pierwszym recitalem publicznym w wieku 6 lat. Posiada ciepły dźwięk i dużo śpiewnej naturalności.

A jednak jej styl i wykonania chopinowskie - szczególnie na tle interpretacji wielkich mistrzów pianistyki - pozostawiają we mnie niedosyt. Odnoszę wrażenie, że artystka nie wykorzystuje jeszcze w pełni możliwości swojej osobowości.

Jej gra jest bardzo dokładnie wyważona, ale dość ostrożna i neutralna. Widząc tak młodą osobę przy fortepianie, chciałoby się usłyszeć odrobinę więcej młodzieńczej pasji i entuzjazmu.

Najbardziej zwraca uwagę dość jednorodny sposób wykonywania rubato, który obciąża płynność naracji. Jest to podkreślanie kluczowych momentów poprzez powstrzymywanie wejść poszczególnych dźwięków, nieznaczne ich opóźnianie.

Z efektu tego pianistka korzysta zarówno w kantylenach, jak i dla podkreślenia wyrazu w dramatycznych fragmentach lub bardziej wirtuozowskich. Koncentrowanie się zawsze na eksponowaniu przede wszystkim śpiewności melodyki i szczegółów każdej kulminacji przyczynia się dość istotnie do ustatyczniania muzyki.

Tak, jakby artystka nie wiedziała, że w wielu fragmentach może osiągnąć więcej dramatyzmu i wyrazu, przestrzegając dokładnie wartości rytmicznych i kontrolując precyzyjnie następstwa czasowe.

Eksponowanie każdego z połączeń harmonicznych, powstrzymywanie ich potoczystości pojawiło się nawet we wstępie Fantazji f-moll. W wielu, technicznie skomplikowanych momentach, również w Sonacie h-moll oraz Balladzie As-dur - podkreślanie i ociąganie w ten sposób każdej kulminacji, mogło sprawiać wrażenie asekuracji. Hamowania szybkości, koniecznego podążania za sobą dźwięków i unikania tym samym odrobiny brawury.

Czasami chciałoby się, aby Walce wirowały bardziej w swoich naturalnych tempach, miały odrobinę więcej lekkości, charakteru brillante a może nawet radości, która wcale nie dziwiłaby u młodego wykonawcy.

Tymczasem kontruowanie fraz ze stosowaniem tego samego efektu, powtarzanego w kolejnych utworach, sprawiało, że narracja była dość przewidywalna i zbyt jednorodna.

Również artykulacja i dźwięk - zawsze wykończony w podobny sposób pedałem - nie oddawały pełnego bogactwa zawartego z muzyce F. Chopina. W tak zróżnicowanym pod względem charakteru repertuarze, możnaby oczekiwać większej palety środków wyrazowych.

W zasadzie najbardziej zgodziłabym sią z interpretacją Nokturnów i Fantazji Impromptu cis-moll, która zabrzmiała z większą płynnością.

Anna Fedorowa nadal studiuje i uczestniczy w wielu mistrzowskich kursach pianistycznych. Widząc jej dotychczasowe osiągnięcia i powagę, z jaką podchodzi do zawodu pianisty, wierzę, że nadal będzie rozwijała swój potencjał, i że następnym razem zostanę w pełni oczarowana jej wyobraźnią muzyczną.

Marzenna Donajski