BARSZCZADA

Drodzy moi

Jak co roku, Wigilia nie obywa się bez barszczu. Mój przepis na barszcz sarmacki jest trochę francuskiego chowu, ale jak mówią goście, smakuje wyśmienicie; chwalę się, lecz cóż mam czynić, tak jest rzeczywiście. Nie muszę dodawać, że jest to barszcz literacko-dadaistyczny. Nadaje się na małe spotkania z poezją, czyli dla ducha więcej, dla ciała mniej, odwrotnie być nie może, bo ten barszcz to duchowa strawa i też działa jak poezja.

Ponieważ widzę zapotrzebowanie na tego rodzaju lekturę, dzielę się przepisem. Przy gotowaniu balladę barszczową można śpiewać, posługując się internetem, pod adresem www.lora.ch/program/polen.shtml w archiwum jest BARSZCZADA, a w niej pod numerem 30 owa ballada. Przepis jest na 11 Listopada, czyli na św. Marcina, a święty Marcin pije wino - wodę pozostawia młynom, jak głosi przysłowie francuskie; zamiast wołowiny i szynki można dać soję i ryby, i powstanie w ten sposób barszcz wigilijny, czyli postny, który smakuje jeszcze lepiej - a nuż się komuś przyda, tym bardziej, że Polska jest krótko po barszczadzie wyborczej, która dalej trwa, więc cała ta barszczowa sprawa nie straci nigdy na aktualności, przeciwnie, ma szansę ciągłego rozwoju. Przydałoby się w tym barszczu trochę oleju (też w głowach).

Płyta jest jeszcze do nabycia w księgarniach Domu Książki w Warszawie, wtedy można ją puszczać przy gotowaniu w nieskończoność, przy jedzeniu też, podśpiewując wspólnie ze mną i z rodziną Witolda Czajkowskiego, która mi na płycie towarzyszy, co czyni niezapomnianą atmosferę.

Goście chętnie spiewają i potem lepiej barszczadę wspominają.

Smacznego

z barszczowymi pozdrowieniami

Jan Stanisław Skorupski

2002.12.12 Nasza Polonia