Het zou ideaal zijn als ik in Arequipa- Perú kan wonen maar werken in Nederland, de kostprijzen liggen in Arequipa dermate laag dat ik er gemakkelijk van een Nederlands minimumloon rond zou kunnen komen. De huurprijs van een drie kamer woning met een riante keuken en douche in een van de betere wijken ligt tussen de honderd en tweehonderd Dollar per maand, Verwarming in huis is niet nodig door het altijd aangename klimaat, andere energiebronnen kosten een schijntje. Openbaar vervoer kost hier 30 eurocent en daarvoor krijg je een reis door de halve stad, natuurlijk kun je niet verwachten dat het VIP transport is, integendeel. Zelfs een taxi kost hier een schijntje, het grote aantal van deze zakformaat taxi's ( 20,000 alleen al in Arequipa) zorgt er voor dat de prijs op een voor ons bijna lachwekkend laag niveau blijft steken maar dan moet je als relatief lange Hollander wel accepteren dat je benen als een vouwpakket tussen de voorstoel en de achterbank zitten vast geklemd. Het is steeds weer een gevecht om me uit zo'n mini taxi te wurmen. Ook je zenuwen moeten tegen een stootje kunnen gezien de afschrikwekkende rijstijl van de meeste chauffeurs, en dan bedoel ik niet alleen de bestuurder die mijn taxi bestuurt.

De bussen, taxi's, vrachtwagens, en motorrijders maken van twee rijbanen vier banen en vliegen om me heen als vliegen boven een stronthoop, ik zie ze links en rechts gevaarlijk dicht op me afkomen en menigmaal denk ik “nu komt de klap”. Het veelvuldig gebruik van de claxons in diverse soorten en maten lijkt orenschijnlijk van een zinloosheid die mijn verbazing vaak te boven gaat, het getoeter lijkt meer op een geconditioneerde handeling die bij elke rem of uitwijkactie geactiveerd word dan op een effectieve manier om anderen in beweging te zetten. Zo kom ik bijvoorbeeld uiteindelijk ongeschonden aan bij een van de belangrijkste evenementen in de stad, Los Campeones de la Fiesta de la Candelaria.

In het locale basketbal stadion is een presentatie van de winnaars van de folklore danswedstrijd uit Puno, deze stad op vierduizend meter hoogte aan het Titicaca meer is de folklore hoofdstad van Perú. Het is voor mij als Europeaan niet geheel te begrijpen wat de uitbeeldingen en dansstijlen proberen duidelijk te maken, daarvoor mis ik toch enige cultuur ervaring om het een en ander te kunnen plaatsen, ik zou omdat te kunnen begrijpen hier geboren en getogen moeten zijn. Sommige dingen kan ik me eenvoudigweg nooit eigen maken al doe ik nog zo m,n best. Het is me wel duidelijk dat het in de meeste dansvoorstellingen gaat om de strijd tussen man en vrouw en/of de duivel en het kwaad tegen de goedheid, zoals in de meeste films in de bioscoop of op televisie loopt het ook in deze dansenvoorstellingen altijd weer goed af en overwint de liefde en de goedheid het van de duivel en het kwaad. Met een tevreden gevoel dat het goede heeft gewonnen stap ik weer met knikkende knieën in een te kleine taxi en scheuren we door de verkeerschaos naar het centrum. Op het Plaza is de zoveelste demonstratie aan de gang, ik vraag me af of dat het enorme aantal demonstraties wat er per week de revue passeert er juist voor zorgt dat men er van overheidswege doof voor word. Het is vaak het zelfde ritueel, oudere en arme mensen uit afgelegen dorpen worden, al dan niet gedwongen, opgetrommeld om de straat op te gaan. In drie rijen loopt de menigte met vlaggen en spandoeken enigszins timide achter elkaar aan en worden opgejut door een voorganger met een megafoon in zijn hand die allerlei leuzen schreeuwt, waarop de menigte achter hem de handen gebald omhoog steekt en een, naar het lijkt, geconditioneerd leus uit roept. Ik kan me niet van de willekeurige dubbele gevoelens ontrekken die door me heen jagen als ik naar deze dubieuze demonstratie kijk.

Ik laat dit alles voor wat het is en duik een restaurant in en laat me verwennen door de serveersters die me al hun aandacht geven, niet alleen vanwege de bestelling die ik doe maar ook omdat ik voor de dames als Europeaan om diverse redenen een interessant persoon ben.

Een van de aangename(?) bijkomstigheden in Perú is het feit dat vrouwen graag geassocieerd willen worden met westerse mannen, het is dan ook niet de eerste keer dat wanneer ik met een vrouw aan tafel zit de serveersters, ondanks mijn vrouwelijk gezelschap, ongeremd verleidingstactieken uit de kast halen om mijn aandacht te trekken. Als je zou willen kun je hier elke week weer een andere relatie beginnen. Er lijkt hier een ondergrondse strijd tussen vrouwen gaande te zijn om de gunst van de weinig in aantal, betrouwbaar lijkende mannen. Het feit dat als een man zijn vrouw/vriendin zou verlaten ten gunste van een verleidster ook zou kunnen beteken dat die ook haar op haar beurt zou kunnen verlaten, als de man zich opnieuw laat verleiden door een andere vrouw, is niet iets wat de dames lijken te beseffen. Ik laat me door drie andere Perúaanse dames uitnodigen om naar een kareokebar te gaan, het is aandoenlijk om te zien en te horen hoe de dames vol overgave en zonder enige gene hun (valse) zangtalenten ten gehoren brengen. Het is een volksvermaak van de eerste orde, men lust er wel pap van. De verrassing van de avond is dat de dames onderling een lied, Hotel California van de eagels ,voor mij hebben bekokstooft, uiteraard laat ik me niet kennen dus na een paar biertjes durf ik het aan en ben ik de eerste en de enige die Engelstalig (vals) zingt.

Perú 2007

Foto's (c) Gerard Bouman