Bajtman

Michał Otrębski

Kto wita nas codziennie delikatnym szumem, przypominającym morskie fale? Kto nuci nam na dzień dobry, bez względu na panujący wokół nastrój miłą dla ucha melodię? Kogo pieścimy codziennie delikatnie koniuszkami palców? Kto nie opuszcza nas nigdy i trwa przy nas bez względu na wszystko?

Kto grzecznie wykonuje nasze polecenia, nie marudzi, odpowiada kompetentnie na pytania?

Wreszcie kto milknie kiedy tego chcemy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki?

Szczęśliwi są ci, którzy pomyśleli wtej chwili o swojej żonie czy swoim małżonku, nie mówiąc już o tym, że niektórym powyższy wstęp przywiódł być może wspomnienie o własnej teściowej...

Większość z pewnością prawidłowo odczytała jednak moją intencję.

Tym kimś jest oczywiście nasz komputer.

Przeżyłem bez tego urządzenia ponad czterdzieści lat. Posługując się wiecznym piórem (nigdy długopisem!), książkami, wiedzą i kilkoma innymi drobiazgami wykształciłem się, wychowałem dzieci, zrobiłem zawodową karierę. Maszyna licząca, pisząca i pamiętająca za mnie o spotkaniach była mi potrzebna do życia jak piłka nożna, a zatem zupełnie zbędna.

Aż nagle pewnego dnia spotkałem go.

Zamruczał przyjaźnie przy pierwszym kontakcie, odpalił ekran i ... od razu zdobył moje serce.

Poczętki nie były łatwe. Do dzisiaj nie mogę zrozumieć, dlaczego list albo dokument nazywa "plikiem" (plikiem czego?), a plik plików to... folder.

Ciekawe jest również, bardzo interesujące dla początkujących, okienko pod nazwą "pomoc". Pomaga ono właściwie tylko w jednym: zrozumieć, że się jest idiotą.

Te wszystkie konfiguracje, profile, paski zadań, opcje, defragmentacje i skanery - to swoista nowomowa, która tylko wytrwałych i pełnych wiary nie zniechęca.

Tych problemów nie mają oczywiście ludzie młodzi. Zaczynam podejrzewać, że dzieci się teraz rodzą z myszką w ręku. Ja należę jednak do pokolenia, które zakończyło dzieciństwo nie mając zielonego pojęcia o megabajtach.

Uczyłem się więc pilnie. Kilka razy zrywaliśmy nasz związek, ale zawsze wracaliśmy do siebie. Z tygodnia na tydzień byliśmy sobie biżsi i lepiej się rozumieliśmy.

W pewnym momencie wyruszyliśmy razem w świat - zafundowaliśmy sobie modem internetowy. Ta przygoda jeszcze bardziej nas do siebie zbliżyła i utrwaliła naszą miłość.

A jednak przestałem mu ufać. Ukradkiem zapisywałem dane na dyskietkach i chowałem je w biurku.

Chyba się zorientował, bo złośliwie zablokował worda na trzy tygodnie. Kilka razy zastartował w trybie awaryjnym, wyjąc przy tym jak opętaniec. Robił głupie kawały drukarce - to już bardzo nieładnie, w końcu nie była niczemu winna, po prostu robiła swoje.

Coś między nami zaczęło się psuć. Zaczął tworzyć jakieś dziwaczne kopie, połknął z internetu jakieś paskudztwo, które do dziś pokazuje mi złośliwie od czsu do czasu, w najmniej stosownych chwilach. Na początku tego roku zaczął się dziwnie zachowywać. Polubił muzykę Techno i sportowe samochody. Pracował leniwie, czasem wręcz opieszale. Raz się kompletnie zawiesił, pewnie pod wpływem depresji.

Pomyślałem, że kogoś ma. Nie pomyliłem się. Dobrały się do niego moje dzieci. Po kilku nieprzyjemnych rozmowach sytuacja się względnie uspokoiła, ale zaufanie nie wróciło nigdy.

Do dziś ma kilka twarzy - pyta o hasła, zabrania dostępu, sprawdza wszystko.

Wreszcie zrozumiałem gorzką prawdę - on mnie nie kocha. Jest jak tępa maszyna, która poddaje się każdemu kliknięciu, niezależnie od tego, kto klika. Może jest sprytny i szybki, ale też arogancki i bezduszny. Na dodatek niewierny... .

Ale cóż miałem począć, przecież nie mogłem już bez niego żyć!

Dopiero niedawno otrząsnąłem się z rozpaczy. Zacząłem go traktować jak przedmiot. Polecenie, załącznik, połącz, zapisz... . Żadnych uczuć, żdnych czułości. Niech wie. W końcu mogę wrócić do mojego watermana.

Kilka dni temu miałem pobrać dane z excela do worda. Pozwolił, chociaż trochę kaprysił. Ma gest, twardziel.

Może jednak coś do mnie czuje? Chyba kupię mu nowy procesor... .

************************

(Michał Otrębski współpracuje i pisze dla kwartalnika "Scena Polska" w Holandii.)

http://www.poolspodium.nl/indexpl.html

2002. 07.08 Nasza Polonia